مجله درمان سرا

خود بیمار انگاری و راه درمان آن چیست

خود بیمار انگاری و راه درمان آن چیست
خود بیمار انگاری ،اختلالي‌ است كه‌ در آن‌ فرد قوياً اعتقاد دارد كه‌ مبتلا به‌ يك‌ بيماري‌ جدي‌ يا مرگبار است‌، علي‌رغم‌ اين‌ كه‌ معاينات‌ و بررسي‌هاي‌ پزشكي‌ كامل‌ و همه‌ جانبه‌ هيچ‌ مشكلي‌ را نشان‌ نداده‌اند

خود بيمار انگاري عبارت است از اختلالي كه در آن فرد قوياً اعتقاد دارد كه مبتلا به يك بيماري جدي يا مرگبار است ، علي رغم اين كه معاينات و بررسي هاي پزشكي كامل و همه جانبه هيچ مشكلي را نشان نداده اند. فرد معمولاً در مورد بيماري ها، تشخيص و درمان آنها اطلاعات زيادي كسب مي كند زيرا به پزشكان زيادي مراجعه كرده و تحت بررسي هاي زيادي قرار مي گيرد.

علايم شايع خود بیمار انگاری

اضطراب و شكايت مداوم از وجود علايمي در هر قسمتي از بدن . مشغوليت ذهني در رابطه با احتمال ابتلا به بيماري قلبي يا سرطان در اين افراد زياد ديده مي شود.

علايم ممكن است تغيير كنند اما اعتقاد فرد به اين كه يك بيماري جدي دارد پا برجا مي ماند. علايمي كه بيشتر از بقيه از آنها شكايت وجود دارد، عبارتند از بي خوابي ، مشكلات جنسي و ناراحتي گوارشي مثل نفخ ، آروغ زدن و دل پيچه . علايمي كه فرد از آنها شكايت دارد ممكن است تغيير كنند و بسيار اختصاصي ، عمومي يا مبهم باشند.


علل این بیماری روحی و روانی ،احتمالاً عارضه اي از ساير اختلالات رواني است ، اما علت آن قطعي نيست . خود بيمار انگاري در افرادي كه قبلاً يك بيماري جسماني واقعي در كودكي داشته اند يا در ارتباط نزديك با يك خويشاوند بيمار بوده اند بيشتر ديده مي شود.


راه خاصي براي پيشگيري از آن شناخته نشده است . بايد سعي شود به كودك بيمار توجه بيش از حد مبذول نشود. به هنگام سلامتي نيز بايد به كودك به حدكافي محبت كرد و از وي حمايت به عمل آورد.

معمولاً به درمان مقاوم است . اكثر بيماران تا آخر عمر بر اين اعتقاد باقي مي مانند كه يك بيماري جدي دارند و مرتباً به پزشكان مختلف مراجعه مي كنند.


شرح حال و معاينه باليني

بررسي هاي پزشكي براي رد در يك بيماري جسمي

ارزيابي رواني

براي اعضاي خانواده زندگي كردن با اين افراد غالباً مشكل است زير آنها مرتب نگران هستند و نيازمند توجه . اين افراد واقعاً رنج مي برند و بايد سعي شود كه از آنها حمايت به عمل آيد. رفتار مثبت كه به شكايات جسمي مربوط نيست را تشويق كنيد و جايزه دهيد. به هيچ عنوان مشوق «نقش بيمار» براي فرد نباشيد.
خود بيماران هم بايد سعي كنند تا به جاي علايم روي ساير جنبه ها يا مشكلات زندگي تمركز كنند. بايد سعي شود از رفتن پيش پزشكان مختلف به طور دايمي و انجام آزمايشات مكرر خودداري شود.

   داروها

معمولاً دارويي براي اين اختلال ضرورت ندارد. پزشك ممكن است داروهاي آرام بخش به طور كوتاه مدت تجويز كند.