مجله درمان سرا

دلیل واکنش های رد پیوند

دلیل واکنش های رد پیوند
پیوند سلول‌ یا بافت‌ از فردی به فرد دیگر که از نظر ژنتیکی متفاوت است، به صورت حتمی و به دلیل پاسخ ایمنی اکتسابی رد می‌شود.

مولکول های مجموعه سازگاری نسجی اصلی (MHC)

مولکول های مجموعه سازگاری نسجی اصلی (MHC) یا آنتی ژن های لکوسیت انسانی (HLA) مولکول های مسئول در واکنش های رد سریع پیوند هستند. این مولکول ها مهم ترین آلوانتی ژن های شناسایی شونده توسط میزبان هستند. بنابراین هر چه سازگاری HLA بین دهنده وگیرنده پیوند بیشتر باشد احتمال بقای پیوند بیشتر است. مولکول های MHC پلی مورفیک هستند به طوری که هیچ دو فردی یک نوع یکسان از مولکول های MHC را به ارث نمی برند. عملکرد طبیعی مولکول های MHC، عرضه ی پپتیدهای مشتق شده از آنتی ژن های پروتئینی، به شکلی است که توسط سلول های T قابل شناسایی باشند.

آنتی ژن های پلی مورفیک دیگری غیر از مولکول های MHC نیز وجود دارند که درگیرنده پیوند ممکن است پاسخ ایمنی ایجاد کنند. این آنتی ژن ها معمولا واکنش های رد آهسته تر (تدریجی تر) را نسبت به آنچه مولکول های MHC انجام می دهند، ایجاد می کنند و بنابراین آنتی ژن های سازگاری بافتی فرعی (Minor histocompatibility antigens) نامیده می شوند. این آنتی ژنها پروتئین هایی هستند که پردازش شده اند و در کنار مولکول های MHC خودی بر سطح سلول های عرضه کننده آنتی ژن میزبان به سلول های T عرضه می شوند (از مسیر غیر مستقیم). چنین به نظر می رسد که آنتی ژن H-Y در افراد نر، هدف شناسایی سیستم ایمنی گیرنده ی ماده بوده و این مسئله با افزایش بسیار اندکی در خطر رد پبوند ارتباط دارد. آنتی بادی های اختصاصی ضد آلل های مولکول MIC-A (از خانواده مولکول های شبه MHC کلاس I (MHC-like molecule)) دهنده در برخی از گیرنده های آلوگرافت کلیه قابل ردیابی است،  و به نظر می رسد این پروتئین ها نیز جزئی از آنتی ژن های سازگاری بافتی فرعی بوده و حضور آنتی بادی ضد این آنتی ژن ها با کاهش بقای عضو پیوندی در ارتباط باشد.  آنتی ژن های سازگاری فرعی نقش مهمی را در پاسخ پیوند علیه میزبان بعد از پیوندِ سلولِ بنیادی خونساز ایفا می کنند.

مولکول های MHC آلوژن در یک پیوند ممکن است در دو مسیر کاملاً متفاوت به منظور شناسایی توسط سلول های T گیرنده عرضه شوند که این مسیرها مستقیم و غیر مستقیم نامیده می شوند. شناسایی آلو آنتی ژن ها توسط سلول های T به صورت مستقیم یا غیرمستقیم، مرحله ی نخست در اکثر موارد رد آلوگرافت است.  

 

واکنش مختلط لنفوسیتی (MLR)

طی واکنشی بنام واکنش لنفوسیتی مختلط (MLR) (Mixed lymphocyte reaction) پاسخ سلول های T آلوراکتیو به مولکول های MHC بیگانه می تواند در شرایط آزمایشگاه بررسی شود.  MLR با کشت همزمان لکوسیت های تک هسته ای (شامل سلول های T، B، NK، فاگوسیت های تک هسته ای و سلول های دندریتیک) از گیرنده همراه با لکوسیت های تک هسته ای مشتق از فرد دهنده ایجاد می شود که این سلول ها معمولا از خون محیطی جدا می شوند. در صورتی که آلل های ژن های MHC دو فرد متفاوت باشند، تعداد زیادی از لنفوسیت ها در این کشت طی دوره ی 4 تا 7 روزه تکثیر خواهند شد که این پاسخ تکثیری «MLR آلوژن» نام دارد.

اگر سلول ها از دو فرد با MHC متمایز مخلوط شوند، هر کدام می توانند علیه دیگری واکنش داده و هر دو تکثیر یابند که در نتیجه به MLR دو طرفه منجر می شود. برای ساده تر کردن آزمایش می توان از تکثیر یک گروه از لنفوسیتها با استفاده از تابش پرتو گاما و یا با استفاده از داروهای مهار کننده میتوز مانند داروی میتومایسین C، جلوگیری کرد (MLR یک طرفه). سلول های تیمار شده (غیرفعال) تنها به عنوان محرک و سلول های تیمار نشده (زنده) که هنوز قدرت تکثیر دارند، به عنوان پاسخ دهنده عمل می کنند. درگذشته از MLR به منظور پیش بینی رد پیوند به واسطه سلولT استفاده می شد.

سلب مسئولیت :مطالب و مقالات صرفا جنبه آموزشی دارد و برای استفاده از آن لازم است با پزشک مربوطه مشورت کنید.